Generator histogramu
Zobacz kształt zbioru liczb, a nie tylko jego średnią.
Wypełnij pola powyżej, a wynik pojawi się tutaj — nic nigdzie nie jest wysyłane.
Jak to działa
Szerokość przedziału = (maks. − min.) ÷ liczba przedziałów · domyślnie przedziałów = ⌈log₂ n⌉ + 1 (Sturges)
Średnia mówi, gdzie leży zbiór liczb; histogram mówi, jak on wygląda. Dwa zbiory danych o tej samej średniej mogą być ciasnym skupiskiem albo parą odległych garbów, a tylko jedno z nich to firma, którą da się planować. Liczba przedziałów domyślnie wynika z reguły Sturgesa — tej samej, której używają arkusze kalkulacyjne, więc kształt odpowiada temu, co dałby Excel — i pozostaje edytowalna, bo szerokość przedziału zmienia to, co histogram zdaje się mówić, a narzędzie, które wybiera po cichu, ukrywa swoje najbardziej brzemienne w skutki ustawienie.
To narzędzie działa w całości w Twojej przeglądarce. Nic, co wpiszesz, nie jest wysyłane na serwer, zapisywane ani rejestrowane.
Najczęstsze pytania
- Ilu przedziałów użyć?
- Zacznij od sugestii i ją zmieniaj. Za mało ukrywa strukturę — dwa szczyty zlewają się w jeden garb; za dużo zamienia wykres w szum, w którym każdy słupek to jedna albo dwie wartości. Jeśli kształt zmienia charakter przy przesuwaniu, prawdopodobnie masz za mało danych na pewną odpowiedź.
- Gdzie trafia największa wartość?
- Do ostatniego przedziału. Przedziały są półotwarte — wartość równa granicy trafia do przedziału wyższego — z wyjątkiem ostatniego, który jest domknięty od góry, żeby maksimum nie wypadło z własnego histogramu. To klasyczny błąd o jeden w tym miejscu i jest niewidoczny, dopóki nie zsumujesz liczebności.
- Czy moje dane są przesyłane?
- Nie. Liczby są parsowane i dzielone na przedziały w Twojej przeglądarce i nie jest wysyłane żadne żądanie. Zamknij kartę, a nic z tego nigdzie nie istnieje.